Dostoyevski’nin insan ruhunu iyileştiren, düşüncesini de isyanlara düşüren bir yanı vardır. Hangi yapıtında yol alırsanız alın; bir süre sonra yapıt sonlandığında, ‘eski ben’ olmadığınızı hissedersiniz.

Kağıda yazıldı da ne oldu? Sabahtan akşama, akşamdan geceye, geceden tan vaktine dek iki büklüm… Parmaklar uyuşuk… Sonra matbaanın keşfiyle çılgınlar gibi; binlerce, on binlerce, yüz binlerce cilt yazmak…

 Kâğıtsız yazı olur mu?Oluyor, oldu bile, çoktan girdi dünyamıza kâğıtsız yazı, yerini açtı, genişletiyor.

 Kağıtsız Yazı’ kavramı, ‘yazmak’ ve ‘yaşamak’ sözcüklerini çağrıştırıyor bana ilk anda. Oktay Akbal’ın bir kitabının da adı: ‘Yazmak, Yaşamak’...

 Kendi yansımalarını uzun uzun süzüyorlar. Yeşil gözlerde belli belirsiz bir hayret ifadesi –hani neredeyse bir kaş, belli belirsiz kalkacak… Ne bekliyorduk... Şu büyülü mekânda aynı, tek görüneceğimizi mi?

 Bir zamanlar, dünyamızdan binlerce ışık yılı uzakta, yalnızca anlamların yaşadığı bir gezegen vardı. Anlamlar, orada bizim hiç olmadığımız ve olamayacağımız kadar özgürdüler.

 Daha Mekteb-i Sultani’de iken yazları Fransız turistlere rehberlik yapmak, Fransızcamızı ve başka yeteneklerimizi geliştirmek farz olduğundan, gerek Van Kalesindeki çivi yazılarını gerekse  Hattuşaş’daki Yazılıkaya’yı merkezine koyuyorum görsel belleğimin.

"Söz uçar yazı kalır” demiş eskiler. Halt etmişler! Çünkü artık devir değişti ve ne verba volent ne de scipta manent!

7 Aralık 2007'de yitirdiğimiz yazarımız sevgili Erhan Bener'i, Kâğıtsız Yazı kitabı projesi için yolladığı bu yazısıyla, ölümünün ikinci yılında bir kez daha anıyoruz.